Przez pewien czas psychologia żywo interesowała się diagnostyką tzw. typów pamięciowych czy też wyobrażeniowych (typ wzrokowy, słuchowy, ruchowy). Istnieje szereg metod (metoda Kraepelina, Bineta itd.) stosowanych w celu diagnozy1. Praktyka wykazała jednak, że metody te są dość zawodne i że pedagogika współczesna nie potrafi wykorzystać ich rezultatów na terenie szkoły. Różne też są zapatrywania na wartość diagnozy typu wyobrażeniowego dla celów wychowawczych. Jedni twierdzą, iż sposób podawania materiału w szkole należałoby dostosować do różnic typu, inni natomiast sądzą, iż jednostronność typów powinna być przezwyciężana tak, aby jednostki były zmuszone do przyswajania sobie danego materiału w sposób nie odpowiadający ściśle ich typowi. Istnieją też testy na fantazję (kończenie zaczętych opowiadań, układanie jak największej ilości różnych zdań zawierających dane słowa, czyli tzw. test Mas-selona itp.); testy te jednak znajdują małe praktyczne zastosowanie na terenie wychowania.

Karty kredytowe prace magisterskie kurs html